Wypowiedzi Chóru Starców można interpretować jako ironiczny komentarz Różewicza do własnej sztuki. Autor drwi ze swej twórczej opieszałości ("Rób coś, ruszaj się myśl. / On sobie leży, a czas leci."), a także wskazuje na bezcelowość konstruowanej przez siebie fabuły ("Mów coś, rób coś, / posuwaj akcję, / w uchu chociaż dłub!"). Prawdopodobnie nie potrafi lub nie chce sprostać stawianym mu wymaganiom ("W teatrze przecież trzeba grać, / tu musi się coś dziać!"). W żartobliwy sposób podkreśla, iż bezczynni bohaterowie Becketta wydają się bardziej produktywni niż jego właśni ("Toć nawet u Becketta / ktoś gada, czeka, cierpi, śni, / ktoś płacze, kona, pada, bździ."). Wreszcie Różewicz ironizuje na temat wagi swej twórczości, przypisując jej decydujący wpływ na przyszłość teatru ("Rusz się, inaczej teatr zgubisz.").
Kamil
Nauczyciel języka polskiego
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

