Wypowiedzi Chóru Starców można interpretować jako ironiczny komentarz Różewicza do własnej sztuki. Autor drwi ze swej twórczej opieszałości ("Rób coś, ruszaj się myśl. / On sobie leży, a czas leci."), a także wskazuje na bezcelowość konstruowanej przez siebie fabuły ("Mów coś, rób coś, / posuwaj akcję, / w uchu chociaż dłub!"). Prawdopodobnie nie potrafi lub nie chce sprostać stawianym mu wymaganiom ("W teatrze przecież trzeba grać, / tu musi się coś dziać!"). W żartobliwy sposób podkreśla, iż bezczynni bohaterowie Becketta wydają się bardziej produktywni niż jego właśni ("Toć nawet u Becketta / ktoś gada, czeka, cierpi, śni, / ktoś płacze, kona, pada, bździ."). Wreszcie Różewicz ironizuje na temat wagi swej twórczości, przypisując jej decydujący wpływ na przyszłość teatru ("Rusz się, inaczej teatr zgubisz.").