Do dwóch pozornie sprzecznych cech poezji Szymborskiej autor zalicza "filozoficzną głębię" oraz humor. Harmonijne współistnienie obu elementów czyni ową twórczość autentyczną i prowokującą do refleksji, a jednocześnie interesującą nawet dla przeciętnego odbiorcy ("Dowcip oczyszcza powagę z napuszoności. I w istocie przydaje jej wagi. Zwiększa wiarygodność. Zmusza do autorefleksji.").