W ujęciu Księgi Rodzaju ludzie - jako istoty stworzone na podobieństwo Boga - mieli panować nad światem przyrody i bez ograniczeń korzystać z jego dóbr. Szymborska zaburza ową hierarchię, znosząc biblijne kategorie poddaństwa oraz wyzysku. Człowieka stawia na równi ze zwierzętami i roślinami - te nie są jego sługami, lecz towarzyszami. Wizja poetki zakłada bowiem harmonijną koegzystencję różnych gatunków, potrafiących wzajemnie się zrozumieć, a nawet wymienić uprzejmości ("Nawet proste dzień dobry / wymienione z rybą / ciebie, rybę i wszystkich / przy życiu umocni."). Człowiek w utworze Szymborskiej potrafi żyć w zgodzie z naturą, samemu będąc jej integralną częścią.