XV-wieczne malowidło ukazuje scenę rozgrywającą się podczas Sądu Ostatecznego. Na tle pogrążonych w mroku zgliszcz wyróżniają się nagie sylwetki ludzi - porywanych bądź zrzucanych przez demoniczne istoty w głąb ziemi. Uwięzieni w piekielnej czeluści potępieni zastygają w groteskowych pozach, sprawiają wrażenie przerażonych. Przedstawiona na obrazie apokaliptyczna wizja nawiązuje do zasad wiary chrześcijańskiej. Zgodnie z nimi podczas Sądu Ostatecznego wszyscy ludzie zostaną osądzeni na podstawie czynów popełnionych w życiu doczesnym: cnotliwi dostaną się wówczas do nieba, niegodziwi zaś trafią do piekła. Relację między zbawieniem a potępieniem symbolizuje w kulturze opozycja góra - dół.

Nawiązania do średniowiecznych wyobrażeń w wierszu Różewicza:

• "z dna można też było / wyciągać ręce wołać z głębokości";
• "ciągłe spadanie / nie sprzyja postawom / malowniczym pozycjom";
• "zbuntowani ludzie / potępione anioły / spadają głową w dół";
• "dawniej spadano / i wznoszono się / pionowo".