Osobiste wyznania w eseju Herberta:

• "Oszukiwałem sam siebie najoczywiściej. Chciałem się jakby usprawiedliwić, że nie próżnuję przecież, że nie popadam w prostrację duchową, więc wykonywałem pracę zastępczą, jałową i nudną w nadziei, że z tej jałowości i nudy wybłyśnie nagle czysty promień inspiracji.";
• "No więc tak: stojąc na Akropolu przywoływałem dusze moich poległych kolegów, użalałem się nad ich losem, już nawet nie nad śmiercią okrutną, ale współczułem, że odebrana im została niewyczerpana wspaniałość świata.";
• "Fakt, że wobec arcydzieł czułem się zawsze niepewnie, uważałem za rzecz naturalną. [...] Zabierały one część mojej rzeczywistości, nakazywały milczenie, zaprzestanie mysiej krzątaniny wokół spraw nieważnych i głupich.";
• "Za pokorę i uciszenie dawały mi [arcydzieła] w zamian «miód i światło», jakiego sam w sobie nie potrafiłbym stworzyć.";
• "Pragnąłem zawsze, żeby nie opuszczała mnie wiara, iż wielkie dzieła ducha są bardziej obiektywne od nas. I one będą nas sądzić".

 

Herbert ujawnia w "Duszyczce" szereg zasad, którymi kieruje się w życiu jako świadomy odbiorca kultury. Ponieważ czuje się spadkobiercą tradycji, nakłada na siebie obowiązek kontemplowania jej i umiejętnego popularyzowania ("Skoro zostałem wybrany - myślałem - i to bez szczególnych zasług, wybrany w grze ślepego losu, to muszę temu wyborowi nadać sens [...]. Co to znaczy? To znaczy sprostać wyborowi i uczynić go wyborem moim. Wyobrazić sobie, że jestem delegatem czy posłem tych wszystkich, którym się nie udało. I [...] zapomnieć o sobie, wysilić całą swoją wrażliwość i zdolność rozumienia, aby Akropol, katedry, Mona Liza powtórzyły się we mnie, na miarę oczywiście mego ograniczonego umysłu i serca. I żebym to, co z nich pojąłem, potrafił przekazać innym."). 

Ze względu na osobisty charakter oraz postulatywność eseju można go interpretować jako credo autora.