Do napisaniu eseju - wydanego w 1950 r. - najprawdopodobniej skłoniły autora doświadczenia II wojny światowej i jej konsekwencje. W tekście można odnaleźć subtelne aluzje m.in. do takich wydarzeń, jak:

• bombardowanie Warszawy ("Kiedy tu z panem siedzę na ławce, widzę niemal jak Niemcy jadą w samolotach i rzucają bomby na miasto.");
• pakt Ribbentrop-Mołotow i napaść ZSRR na Polskę - obrona Baranowicz 17 września 1939 roku ("Niemcy nie mogą przekroczyć granicy pod Zbąszycami bez tego, aby Rosjanie przekroczyli ją ze swej strony pod Baranowiczami.");
• proces norymberski - wyroki śmierci dla nazistowskich zbrodniarzy wojennych, egzekucja przez powieszenie ("To, że zostaną powieszeni [wodzowie armii niemieckiej], wydaje mi się natomiast bardzo prawdopodobne.");
• holocaust ("Dlatego myślę, że Europa stoi na progu bezprzykładnej katastrofy, i że wy wszyscy zginiecie marnie, niesławnie jak zwierzęta idące pod nóż.").

 

Powyższe zdarzenia zostały przewidziane przez rozmówców Stempowskiego i posłużyły autorowi za punkt wyjścia do rozważań nad postacią mitycznej prorokini Kassandry.