Przykładowa odpowiedź:

a) Fragmenty informujące o:

• rodzajach felietonu - "W latach 50. XIX w. największą popularność zyskała kronika - odmiana felietonu, która w sposób humorystyczny bądź satyryczny podejmowała bieżące tematy obyczajowe, polityczne lub społeczne.", "Pojawił się wówczas na przykład felieton teatralny, humoreska, felieton popularnonaukowy, obyczajowy, sportowy, a nawet sądowy.", "W tych ostatnich ważne miejsca zajmują felietony społeczne, literackie, filozoficzne, z pogranicza eseju [...]. Pojawiają się również felietony z pogranicza recenzji literackiej, filmowej, teatralnej czy muzycznej. Rozwija się felieton sportowy oraz polityczny.";
• cechach stylu i języka - "Dominuje zazwyczaj lekkość tonu i humor, może pojawić się persyflaż [...], ironia lub parodia, fragmenty wzięte wprost z języka potocznego lub stylizacja na język naukowy. Felieton może posługiwać się grą skojarzeń i prowokacją językową, dowcipem i błyskotliwym bon motem [...]. Ważną rolę odgrywa tytuł felietonu [...]. Równie istotny jest tytuł cyklu [...], a także sposób wprowadzania w tekst konkluzji, puenty.".

 

b) W dobie internetu felietony bywają coraz częściej pisane przez osoby nieposiadające odpowiedniego warsztatu (celebrytów, influencerów, blogerów) - w rezultacie gatunek traci swe walory artystyczne.

 

c) Felieton to zwięzła, zsubiektywizowana i przystępna w odbiorze wypowiedź publicystyczna. Gatunek powstał we Francji w 1800 roku, wkrótce przeniknął także do polskiej literatury. Największą popularność wśród odmian felietonu zyskała kronika, będąca humorystycznym komentarzem bieżących zdarzeń. W okresie XX-lecia wojennego i tuż po II wojnie światowej nastąpił gwałtowny rozwój gatunku. Felieton objął wszelkie dziedziny kultury, odznaczał się też różnorodną kompozycją - w zależności od indywidualnego stylu autora.

Felieton stanowi rodzaj gry językowej - wykorzystuje takie środki wyrazu, jak: ironia, persyflaż, stylizacja czy bon mot. Artystyczna wartość gatunku stopniowo maleje, ponieważ coraz częściej sięgają po niego osoby nieposiadające odpowiednich kompetencji, np. celebryci.