Mianem "języka literackiego" Sławiński określa język skodyfikowany (podlegający określonym normom) i używany w codziennych kontaktach przez ogół społeczeństwa. Polszczyzna literacka stanowi punkt odniesienia dla poezji - ta łamie powszechnie przyjęte zasady wypowiedzi lub dostosowuje je do własnych potrzeb ("W grę wchodzi nieodmiennie dialog z normami języka skodyfikowanego w społecznych użyciach - języka literackiego.").