Sformułowania odnoszące się do nieba:

• "Spłukane deszczem, poruszone gromem, / Łagodne oko błękitu";
• "gwiazdę zrzuca ze szczytu";
• "łza znad planety".

Mówiąc o niebie, Norwid posługuje się metaforami oraz personifikacją. Metaforyczne określenia wskazują na to, iż niebo jest postrzegane w wierszu jako byt doświadczający uczuć. Nadanie niebu cech ludzkich eksponuje odrębność i potęgę natury, a także wskazuje na jej wrażliwość względem ludzi.