Przykładowo:

a) O obecności autora w opisywanym przez niego świecie świadczą czasowniki („nie mogłem”, „spotkałem się”, „widziałem”, „wiedziałem”, „chciałem”) oraz zaimki („mi”, „mnie”) w 1 os. l. poj.

 

b) Drugi akapit - z wyjątkiem informacji ujętych w nawias - ma charakter relacji z bezpośredniego udziału reportera w zdarzeniach („W przeddzień wyjazdu do Erewanu spotkałem się w Moskwie z Galiną Starowojtową”). Pozostała część tekstu, obejmująca biogram rozmówczyni Kapuścińskiego („[...] profesor Uniwersytetu w Petersburgu. Wówczas - deputowana do Rady Najwyższej ZSRR z ramienia Armenii. Następnie doradca Borysa Jelcyna do sprawo narodowości”) oraz opis sytuacji geopolitycznej w Azerbejdżanie („Dostęp drogą lądową nie istniał [...]”), wymagały od autora zgromadzenia dodatkowej wiedzy.

 

c) 

Forma gramatyczna czasownika	Funkcja
1. os. l. poj. cz. przeszłego („nie mogłem”, „widziałem”)	sygnalizowanie obecności uczestników wydarzeń (narratora lub spotkanych przez niego osób) oddzielenie czasu narracji od czasu akcji
1. os. l. poj. cz. teraźniejszego („nie wiem”)
1. os. l. mn. cz. przyszłego („spotkamy się”, „zobaczymy”)
3. os. l. poj. cz. przeszłego („powiedziała”, „była”)	zdystansowanie narratora wobec opisywanych wydarzeń
nieosobowa („chodziło [o coś]”)	wzbogacenie narracji o szerszą, uogólniającą perspektywę

 

d) Na dokumentalny, sprawozdawczy charakter reportażu wskazują:

• daty („Historia ta wydarzyła się latem 1990 r.”);
• biogramy („Galina Wasilijewna Starowojtowa, profesor Uniwersytetu w Petersburgu”);
• opisy sytuacji („W przeddzień wyjazdu do Erewanu spotkałem się w Moskwie z Galiną Starowojtową”) i charakterystyka bohaterów („Była postawną kobietą [...]”).

 

Osobiste emocje oraz reakcje narratora ukazują czasowniki w 1. os. l. poj.: „wiedziałem”, „nie mogłem”, „spotkałem się” - a także przymiotniki wartościujące: „sceptyczny”, „beznadziejny”, „ujmujący”.