Przykładowo:

Zdaniem Horodeckiej o wyjątkowości Podróży z Herodotem w dorobku Kapuścińskiego świadczy ich specyficzna narracja („[...] pod względem narracyjnego pomysłu jest to utwór w tej twórczości wyjątkowy”). Polega ona na zestawieniu dwóch pozornie sprzecznych perspektyw - własnej (autora) oraz cudzej (Herodota) - których harmonijne współbrzmienie sprzyja odkrywaniu uniwersalnych prawd o świecie i człowieku („[...] Podróże z Herodotem zwracają uwagę dość niezwykłym pomysłem na autobiografię konstruowaną poprzez zderzenie narracji własnej i [...] obcej, które nie prowadzi jednak do konfliktu dwóch odmiennych dyskursów, lecz do ich uzupełniania się, współgrania na zasadzie swoistych interakcji”). Skonstruowane w taki sposób Podróże... przypominają nigdy niekończący się dialog (z kulturą, tradycją, historią), otwierający odbiorcę na różne interpretacje ponadczasowych doświadczeń, zjawisk, wartości. („Kapuściński natomiast prowadzi swoistą rozmowę [...] z ważnym świadkiem biografii historii antycznej [...], a zarazem z niezwykłym świadkiem reportera - Dziejami, z którymi podróżuje po świecie. [...] Starożytny historyk to swoisty sobowtór polskiego reportera, jego maska, lustro, w którym Kapuściński może nie tyle się przeglądać, ile jest przez czytelnika widziany”).