Elementy tragiczne i komiczne w cytowanym fragmencie utworu Głowackiego łączą się płynnie ze sobą. Autor pokazuje w ten sposób wielowymiarowość ludzkich losów. Historia nieszczęśliwej miłości i zaprzepaszczonej kariery Saszy wzbudza w czytelniku żal i współczucie. Jednocześnie jednak opowieść bezdomnego może rozbawić. Dowcipnie brzmi jego wyjaśnienie, dlaczego wyskoczył z płonącego budynku („Było strasznie gorąco”) oraz temat książki pisanej przez profesora z Brooklynu. Ambiwalentne odczucia może budzić także scena ubierania Saszy. Pokazuje bowiem, jak tragiczny jest los ludzi znajdujących się w błędnym kole kryzysu bezdomności - brak pieniędzy i dachu nad głową uniemożliwia im zadbanie o siebie, ich wizerunek z kolei wyklucza ich ze starań o zmianę swojej sytuacji. Próby przebrania bezdomnego i idące za nimi przekonanie o natychmiastowym podniesieniu jego szans na rynku pracy dzięki ubraniu czystych butów i białej koszuli mają natomiast charakter komiczny.