Dom, w którym zamieszkał narrator, położony był dość na zboczu, w oddaleniu od innych domostw. Wydawał się zarośnięty, zaniedbany. Narrator twierdzi, że „[...] ręka gospodarza dbała widocznie ostatnio tylko o to, by nie dać zarosnąć ścieżkom między grządkami”. Pielęgnacja ogrodu ograniczona została więc do minimum. Okna od strony zbocza zostały okratowane, choć, jak zauważa opowiadający, „[...] i bez tego było coś z dobrowolnej klauzury w ukośnej płaszczyźnie zagradzającej drogę wzrokowi”. Dom staje się symbolem intencjonalnego odosobnienia lub samotności. Choć narrator porównuje jego pomieszczenia do klasztornych cel, w których można w spokoju oddawać się kontemplacji i modlitwie, nosi on również cechy więzienia czy pustelni. Zdaje się zapomniany przez cały świat, można przypuszczać, że właśnie tak czuł się mieszkający w nim niegdyś człowiek.