Przykładowo:

Rymkiewicz w pewien sposób wykracza poza tradycyjną relację twórcy i dzieła. Zgodnie z utrwalonym w kulturze wzorcem utwór poetycki staje się przedłużeniem życia podmiotu lirycznego. Nawet po jego śmierci pozostaje żywy, w pamięci kolejnych pokoleń, które go odczytują. W ten sposób śmierć poety nie jest aktem ostatecznym i nieodwracalnym, ponieważ jego cząstka istnieje w pozostawionych tekstach. Wykroczenie poza tradycyjną relację polega na tym, że Rymkiewicz ukazuje swój dorobek jako wampira. Zachowuje więc pewien dystans oraz autoironię, gdyż uważa, że jego wiersze niekoniecznie zostaną docenione. Tym samym rezygnuje więc z patosu typowego dla tradycyjnego ukazania motywu exegi monumentum, zamiast tego wybiera groteskę.