Koncept wiersza Poświatowskiej opiera się na oryginalnym i zaskakującym sposobie przedstawienia życia. Nie jest ono abstrakcyjnym pojęciem, lecz zostaje upersonifikowane. Podmiot liryczny przedstawia je jako człowieka, kochanka, na którego odejście nie może się zgodzić: „gdy życie odchodzi ode mnie / przywieram do niego / mówię - życie / nie chodź jeszcze”. Zabieg ten wprowadza ponadto pewną niejednoznaczność, umożliwia różnorodne odczytania tekstu.