Osobą mówiąca w wierszu "Do poezji polskiej" jest poeta. Chciałby on jak inni artyści przejść do historii jako ten, który tworzy nieśmiertelne wiersze. Zdaniem osoby mówiącej poezja ma wielką, ocalającą moc. Pragnie on napisać utwory, które nawet po jego śmierci będą oddziaływać na ludzi: "Ale dajcie mi zamknąć się, jak okrzyk, w słowie / I tym słowem odlecieć dajcie bezimiennie / W stronę słów nieśmiertelnych, co płoną nad nami, / Jak niegasnące ognie na szlakach ludzkości".