Skamander był nieformalną grupą poetycką, która deklarowała niechęć do stworzenia jednoznacznego programu artystycznego ("programowa aprogramowość"). Grupę tworzyli przede wszystkim Julian Tuwim, Jan Lechoń, Kazimierz Wierzyński, Jarosław Iwaszkiewicz i Antoni Słonimski. Swoje pierwsze teksty publikowali w czasopiśmie "Pro arte et studio", które z czasem zmieniło nazwę na "Pro Arte". Miejscem spotkań skamandrytów były kawiarnie Pod Pikadorem oraz Zielińska, gdzie prowadzili dyskusje, prowokowali odbiorców i recytowali swoje wiersze.

Skamandryci w swojej twórczości wyrażali aprobatę wobec tradycji europejskiej, szczególnie antycznej (Skamander to rzeka, która opływała Troję). Robili to za pomocą nowatorskich środków. Interesowała ich także codzienna tematyka i język potoczny, fascynowali się biologiczną stroną życia, witalnością. Leopold Staff stał się wzorem dla twórczości skamandrytów.

Przykładowi pisarze, którzy tworzyli na emigracji:

• Teodor Parnicki - w swojej twórczości omawiał problematykę ścierania się kultur i wartości. Pisarz starał się zrozumieć logikę historycznych wypadków oraz oddać uczucia bohaterów, który zostają postawieni wobec zdarzeń dziejowych. Często wykorzystywał motywy fantastyczne i baśniowe. Interesował się także zmianami w Polsce i w Europie.
• Kazimierz Wierzyński - po stracie bliskich sobie osób w czasie wojny jego twórczość poetycka zasadniczo się zmieniła. Przybrała intymny, osobisty charakter. Jego utwory stanowiły afirmację życia, ale także wyrażały patriotyczne uczucia autora i przywiązanie do ojczystego języka. Nie zabrakło również refleksji nad losem emigranta i nad okrucieństwem wojny.
• Jan Lechoń - w swojej liryce pisarz oddawał hołd ofiarom i obrońcom ojczyzny. Pisał także wiersze, w których pojawiała się nostalgia i wspomnieniowy nastrój.