Przewrót bolszewicki wiąże się z zabijaniem, które Seweryn Baryka uważa za złe i niepotrzebne („Nie zabijaj! Syneczku! Nie zabijaj! [...] Szkoda na to czasu i zdrowia duszy ludzkiej”). Co więcej, nie można jednoznacznie stwierdzić, kto zasługuje na śmierć („Najprzód nie bardzo wiemy, co jest złe, a co na pewno dobre”), dlatego bezmyślne zabijanie niesie ryzyko utraty życia przez niewinne osoby. Zdaniem Seweryna Baryki komunistów cechuje hipokryzja: chcą zajmować majątek znienawidzonych bogaczy, aby kogo innego uczynić bogatym: „[...] w zrabowanych pałacach mieszkają nowi panowie [...] i w ogóle nowi władcy, nowi uzurpatorowie”. Sytuacja ubogich nie ulega zmianie: „Lud po staremu mieszka w chałupach, po staremu cuchnących, w norach miejskich i jamach nędzarskich”. Rewolucja, która w założeniu miała likwidować nierówności społeczne, w rzeczywistości polega na zemście na dawnych oprawcach i odwróceniu ról: „Doprawdy - śmieszny to jest przewrót, który magnatów strąca z pałaców od piwnic, a mieszkańców piwnic sprowadza do pałaców. Jest to prawdziwie robota i dom szalonych”.

Prawdziwa rewolucja to taka, która nie bierze się z przemocy, lecz współpracy dla dobra ogółu. Pozwoli ona stworzyć świat, w którym ludzie nie będą mieli powodów do waśni i agresji. Zamiast okradać innych, warto wytworzyć nowe dobra, a następnie sprawiedliwie się nimi podzielić. Takim sposobem ludzie staliby się dla siebie życzliwsi. Rewolucję opartą na przemocy Seweryn nazywa „fałszywą”. W zamian proponuje konstruktywne, pokojowe rozwiązanie: „Rewolucją istotną i jedyną jest wynalazek”. Rozwój cywilizacji (przemysłu i techniki) mógłby się przysłużyć całej ludzkości.