Wizję zaświatów budują następujące środki poetyckie:

• anafora („Kiedy umrzemy”) - sugeruje odległość i niezwykłość opisywanej rzeczywistości;
• epitety (różnobarwnej, świecącej, słodkiego) - oddziałują na wyobraźnię adresata, podkreślają piękno zaświatów;
• hiperbole („zawsze bez miary mięsa i chleba”, „święto wieczyste dla nas nastanie”, „na niebotycznej klękniem przełęczy”) - tworzą obraz zaświatów jako raju, który swym ogromem przerasta świat doczesny;
• wyliczenia („[...] mięsa i chleba, / słodkiego wina i maku z miodem”, „a w nich pachnące czerwone róże, / pęki goździków, kiście mimozy, białe kamelie i tuberozy”) - wskazują na przepych i niezwykłe wrażenia estetyczne związane z życiem po śmierci;
• uosobienie („grać będą co dzień posłuszne wiatry”) - podkreśla cudowność zaświatów, którym bezwzględnie podlegają prawa przyrody;
• wykrzyknienia („tak że nie będziem przymierać głodem!”, „tylko nam grzechy Pan Bóg wybaczy!”) - nadają wypowiedzi podmiotu lirycznego ekspresywny ton, wyrażają ekscytację.