Przykładowo:

Różnice w postawach bohaterów wynikają nie tylko z wieku, ale również z odmiennych koncepcji sprawowania władzy. Czeladnicy nazywają Sajetana „starym prykiem”, zarzucają mu nadmierną skłonność do filozofowania „Nie mogłeś dalej wodzem być, boś się wyprztykał przedwcześnie przez te przeklęte papirusy i gadanie bez nijakiego pomiaru [...]”). Pesymistyczne wywody majstra nazywają „mroczną dialektyką starczej pustki”, czują się z jej powodu pozbawieni chęci do życia. Widzą w nim zagrożenie dla rewolucji, a zwłaszcza dla siebie samych, gdyż jego aktywizm i ambitne postulaty przeczą tradycyjnym wyobrażeniom na temat arystokratycznego życia („Skoroś do końca nie umiał żyć jako inne wielgie - i wielgaśne starce historii świata, to porządek z tobą zrobiony być musi”). Podczas gdy Sajetan nie wierzy w żadną ideologię, Czeladnicy zdają się nią przesiąknięci („[...] my sama jądrowatość przyszłości”), ponieważ to właśnie jej zawdzięczają swe wygody i przywileje.