Na nastrój wiersza - przygnębiający, złowieszczy i patetyczny - składają się następujące elementy:

• obrazy poetyckie odwołujące się do nieprzyjemnych doznań („Słowa zgrzytają w zębach, jak piach”) bądź gwałtownych zjawisk atmosferycznych („I zamieć mroźna, i zamieć śnieżna”);
• apokaliptyczne wizje („Kołują rzeczy, kołują sfery”, „Pustka już śpiewa nad przestrzeniami”);
• zaskakujące, niepokojące metafory („rozwartych oczu wir”, „Zmilknijcie oczy, mówiące snami!”);
• słownictwo związane z destrukcją, pożogą („zielonych iskier trzask”, „rude łuny ponad Warszawą”);
• uroczyste apostrofy i wykrzyknienia („Nocy bezsenna, nocy drapieżna!”, „Mózgu zbyt pilny, przeklęta jawo!”).