Mowa pozornie zależna:

"Diese, diese Nase, to było już przesądzone, tu nie było strapienia, skoro Michał chwalił i to po niemiecku. Tym sroższe wątpliwości wybuchały na temat reszty fizjonomii. Czemuż Michał zupełnie pominął resztę? Czyż tylko diese Nase?".

"Ale komuż się podobała? Słowackiemu, Andriollemu, ciotce Ludwice, panu Czarockiemu z Kujaw i sztubakom z I gimnazjum. Ale Michałowi? Tego nie można było wiedzieć, czy Michałowi podobała się Roza Weneda".

Zastosowanie mowy pozornie zależnej służy oddaniu światopoglądu bohatera i odzwierciedleniu jego myśli oraz sposobu wypowiadania się. Kwestie narratora upodabniają się do słów bohatera, przez co czytelnik ma wrażenie, że poznaje punkt widzenia samej postaci.