Wędrowiec, który "przewędrował świat cały z obłoków w obłoki", zapragnął poznać "zieleń samą w sobie" i wyruszył w drogę. W pewnym momencie zatrzymał się pod drzewem. Wówczas "demon zieleni" zaczął go kusić, by wkroczył w zieleń. Wędrowiec zatem "biegł wybrzeżami coraz innych światów". W końcu wstąpił w "jagód rozdzwonione dzbany", "zamrocz paproci", "cisz kurhany", "bezświat zarośli", "bezbrzask głuchy" i "szumów ostatnie [...] zawieruchy".

 

Ukazana w wierszu wędrówka ma charakter fantastyczny. Przemawiają za tym:

• obecność bohatera fantastycznego, którym jest "demon zieleni";
• przemierzanie przez wędrowca "coraz innych światów";
• przemienienie człowieka w "topielca zieleni".