Przykładowe rozwiązanie:

Słownictwo w opowiadaniu Tadeusza Borowskiego "Proszę państwa do gazu" buduje obraz realistycznej, wręcz naturalistycznej rzeczywistości. Narrator-bohater oddaje realia życia w obozie koncentracyjnym, przywołując najbardziej makabryczne szczegóły. Wiele miejsca poświęca warunkom życiowym w Auschwitz, a także relacjom społecznym (obozowa hierarchia). Opisuje nieludzkie zachowania więźniów i ich wygląd, wskazuje rzeczy, które w piekle obozowym stały się prawdziwą wartością, degradując jednocześnie wartości wyższe (miłość, przyjaźń, szacunek). Słownictwo Borowskiego jest bardzo konkretne i obrazowe, dlatego jego opowiadania są wstrząsające dla odbiorcy. Autor nie tylko szokuje realizmem, ale także zmusza do refleksji nad opisywaną rzeczywistością. Leży to w gestii czytelnika, gdyż sam narrator unika mówienia o uczuciach i emocjach, nie dzieli się z odbiorcą swoimi refleksjami na temat etyki i moralności. Takie wnioski rodzą się na podstawie analizy zachowań więźniów.