Poeta rozpoczyna utwór od obrazów dojrzewającej przyrody. Zwraca uwagę na kłosy, liczne owoce i kwiaty. Tę samą przestrzeń wypełniają jednak również elementy budzące grozę, które świadczą o wizyjnym charakterze, np. obcięta głowa zwisająca z drzewa oraz skręcone ciała ludzi. Same chmury, które "suną drapieżnie w mrok", wydają się już zwiastować katastrofę. Piękno letniej natury zostaje zestawione z obrazami okrucieństwa i zagłady. Poeta wykorzystuje symbolikę apokaliptyczną, pisząc o strumieniach krwi, a także czerwonej rosie. Za pomocą opozycji między obrazami dojrzewania natury oraz śmierci ludzi podkreśla tragizm człowieka, który musi mierzyć się z doświadczeniami wojny.