Język bohaterów "Szewców":

a) Styl wypowiedzi Sajetana i Czeladników nie posiada cech indywidualnych, to znaczy, że sposób ich wypowiedzi nie różni się od siebie zasadniczo. Pewne odmienności pojawiają w zakresie monologu jednej postaci, w którym styl kolokwialny, wyszukane wulgaryzmy i słownictwo gwarowe łączą się z rozważaniami natury filozoficznej i politycznej.

b) Zwroty i wyrażenia:

ze stylu naukowego:

• epifenomena;
• schizoidalna psychologia;
• pyknik i schizoid;
• deflorować.

kolokwialne:

• a, do diabła;
• ścierwa;
• sturba ich suka malowana;
• psiamać;
• sakra ich suka;
• lafirynda.

poetyckie:

• [...] jak tarcza złota Helidora, jak sto Aldebaranów i Weg;
• metafizyczne pępki.

gwarowe:

• ichnie dziwki;
• wicie;
• takeście to mądrze rzekli;
• zdolen jezdem;
• pysni panowie;
• ślachcickie odpadki;
• syćko.

c) Neologizmy:

• zacygarzone - słowotwórczy;
• zagniły - słowotwórczy;
• wyosobliwiać - słowotwórczy; 
• brzucho - słowotwórczy.

d) Dziwaczny i niejednorodny język bohaterów jest ważnym elementem tworzącym groteskowy charakter dramatu. Ponadto autor, wplatając w wypowiedzi bohaterów element gwarowy, charakteryzuje ich jako ludzi z niższej warstwy społecznej, rzemieślników z południa Polski. Dodatkowo łącznie w ich wypowiedzi wulgaryzmów i kolokwializmów z terminologią filozoficzną i poetycką kompromituje XX-wiecznych inteligentów oraz ukazuje bezradność ludzi w świecie. Taka "zabawa językiem" sprawia także, że w dramacie pojawia się komizm.