Przykładowe rozwiązanie:

Wiosna w opowiadaniu Schulza oznacza czas dzieciństwa i młodości. Na początku opisu „każdej wiosny” narrator umieszcza słowo „horoskop”. Związana z tym wyrazem metafora wskazuje na wielkie prognozy przyszłych zdarzeń, jakich ma zaznać człowiek w tym okresie swojego życia. Kolejne przenośnie (np. „przez każdą przechodzi w pewnej chwili ten gorący wicher zapamiętania”, „bezgraniczność smutku i upojenia szukająca nadaremnie adekwatu w rzeczywistości”) zwracają uwagę na różnorodność doświadczeń oraz intensywność uczuć młodej osoby o bogatej wyobraźni, która dopiero poznaje tajemnice świata i życia. Wszystko ją ciekawi, pochłania, angażuje emocjonalnie. Później nadchodzi dojrzewanie, które zostaje wyrażone poprzez metaforę kwitnienia. Schulz pisze: „potem te przesady i te kulminacje, te spiętrzenia i te ekstazy wstępują w kwitnienie, wchodzą w całe bujanie chłodnego listowia, w wzburzone nocą wiosenne ogrody i szum je pochłania”. Używa antropomorfizacji („wiosny sprzeniewierzają się sobie”, „zapominają o swoich przysięgach”), by zasygnalizować związek człowieka z naturą, która podobnie do niego przechodzi przez różne fazy oraz polega zmianom. Za pomocą przenośni gubienia liści z testamentu ukazuje on odchodzenie dorosłych ludzi od młodzieńczych planów, pragnień, ideałów.