Odwołanie do Platona w opowiadaniu "U nas, w Auschwitzu..." służy napiętnowaniu zakłamania tych, którzy nie dostrzegali tragedii innych i kreowali wizję świata niezgodnego z prawdą. Narrator-bohater zarzuca myślicielowi kłamstwo, idealizm platoński uznaje za teorię nieprawdziwą, ponieważ w tak okrutnym świecie (czy to w starożytności, czy w obozie koncentracyjnym) nie mogą pojawiać się odbicia idei, nie może także być prawdy i piękna, ponieważ budowanie potęgi cywilizacyjnej na krzywdzie innych wyklucza istnienie tych wartości. Filozofowie, politycy czy pisarze, którzy nie dostrzegają cierpienia oraz wyzysku, a jedynie pokazują piękno świata, są łgarzami.