W utworze wypowiada się bliżej nieokreślony mężczyzna, który zwraca się bezpośrednio do swej wybranki: 

„Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią tego ciała”.

Taki wybór mówiącego oraz jego adresatki kształtuje sytuację liryczną w wierszu. Przede wszystkim staje się on intymnym wyznaniem. Podkreśla także kameralność zmysłowego spotkania kochanków, którzy oddają się rozkoszy i zatracają w sobie.