Taniec bohaterów jest bez wątpienia dynamiczny, żywiołowy, na co wskazuje wyraziste porównanie: „A nie stęka tak stodoła pod cepów bijakiem, / Jak ta łąka źgana stopą srożej, niż kułakiem!”. Podkreśla ono siłę, z jaką mężczyźni tupią po ziemi, ich zapał oraz fantazję. Świdryga i Midryga - wraz z dziewczętami - w pełni oddają się pląsom; paralelizmy podkreślają podwójność ukazanej rzeczywistości oraz samych działań postaci: „Więc Świdryga pląsał z prawą, więc Midryga z lewą, / Ten obcasem kurz zamiatał, a tamten cholewą”. Zastosowane dodatkowo w tym fragmencie elipsy prowadzą do kondensacji treści, a także przyspieszenia wypowiedzi. Energię tańca dwóch par oddają wyliczenia, ponieważ wskazują one na zmienność ruchów, dynamikę: „Na odsiebkę, na odkrętkę i znów na odwrotkę - / Podeptali macierzankę, błyszczkę i tymotkę!”. Samo zaś wykrzyknienie świadczy o emocjonalności wypowiedzi. Świdryga i Midryga zdają się przekraczać granicę między śmiercią a życiem, intensywność ich tańca podkreśla powtórzenie: „Tańcowali aż do zdechu i aż do upaści!”. Pląsy przyczyniają się do tego, iż bohaterowie zatracają się w swych ruchach, cały świat przestaje dla nich istnieć. Nie odczuwają zmęczenia, dążą wręcz do destrukcji: „Konaj żywcem!”. Są oszołomieni, popadają w szaleństwo, które ostatecznie przyczynia się do ich śmierci. 

 

Wyrażenie swojego zdania - indywidualna część zadania