Nacisk w opowiadaniu jest położony przede wszystkim na prezentację czynów i zachowań postaci. Narrator nie interesuje się ich emocjami czy motywacją - pozostają one nieznane. Ujawnia się to na przykład we fragmencie dotyczącym dziewczyny: 

„Raptem spośród tej całe fali ludzkiej, która parła na ślepo w stronę aut jak rzeka pchana niewidzialną siłą, wynurzyła się dziewczyna, zeskoczyła lekko z wagonu na żwir i spojrzała dokoła badawczym okiem, jak człowiek, który czemuś bardzo się dziwi. [...] Stała tak chwilę, kogoś szukając. Nieświadomie szukałem jej wzroku, oczy nasze spotkały się.
- Słuchaj, słuchaj, powiedz, dokąd oni nas powiozą?
[...]
Milczałem. Zacisnęła usta.
- Już wiem - rzekła z odcieniem pańskiej pogardy w głosie, odrzucając w tył głowę; śmiało poszła w stronę samochodów. Ktoś ją chciał zatrzymać, odsunęła go śmiało na bok i wbiegła po schodkach na wypełnione już prawie auto. Zobaczyłem tylko z daleka bujne jasne włosy, rozwiane w pędzie”.

Narrator przedstawia bohaterkę wyłącznie poprzez ukazanie jej reakcji oraz gestów. Zabieg ten świadczy o zastosowaniu techniki behawiorystycznej, która rezygnuje z dociekania uczuć czy motywacji człowieka. W ten sposób narrator skupia się wyłącznie na tym, co może samodzielnie zaobserwować. Taki sposób obrazowania odzwierciedla także mechanizm działania obozów: istota ludzka zostaje odarta z życia wewnętrznego, podporządkowana podstawowym instynktom i nic oprócz nich się nie liczy. Ponadto sugeruje to, iż kluczowe są konkretne postawy więźniów, nie zaś ich potencjalne deklaracje czy systemy wartości. Brak analizy motywacji oraz przeżyć może też oznaczać, iż narrator rezygnuje z oceny bohaterów i pozwala w ten sposób odbiorcy na samodzielne wyciągnięcie wniosków.