W utworze można dostrzec cechy typowe dla lamentu. Przede wszystkim wiersz Różewicza jest wyrazem skargi podmiotu lirycznego, który opowiada o wpływie wojny na swój los. Odczuwa bowiem kryzys wartości, uważa, że bezpowrotnie stracił swą niewinność. Osoba mówiąca wyraża żal oraz cierpienie, ponieważ postrzega siebie jako poranioną jednostkę, niezdolną do zwykłej egzystencji i cieszenia się światem: „Okaleczony nie widziałem / ani nieba ani róży / ptaka gniazda drzewa / świętego Franciszka / Achillesa i Hektora”. Jednocześnie odbiorcą swej wypowiedzi czyni przedstawicieli różnych profesji i wraz z nimi tworzy wspólnotę - stają się świadkami wyznania. Nawiązanie do tradycji literackiej lamentu podkreśla poważny oraz smutny nastrój dzieła, które ukazuje straty duchowe podmiotu lirycznego. Jest to swoiste pożegnanie z niewinnością, dawnym życiem, ale także przekonaniem o istnieniu rzeczywistości duchowej. Lament ten wynika więc z kryzysu światopoglądowego i poczucia pustki.