Kreacjonizm w przytoczonym fragmencie polega na specyficznym oraz subiektywnym przedstawieniu rzeczywistości - odległym od zasad realizmu. Narrator zdaje się na nowo tworzyć świat - zgodnie z upodobaniami lub własną wrażliwością. Z tego też powodu realia zatracają swój dotychczasowy, przewidywalny charakter. Zamiast tego pojawia się w nich element magii, tajemnicy czy poetyckości. Kreacjonizm pozwala na ukazanie świata, który podlega ciągłym metamorfozom: „A ku parkanowi kożuch traw podnosi się wypukłym garbem pagórem [...]”. Przedstawiciele świata natury zyskują głos („Złote ściernisko krzyczy [...]”) lub też ulegają zauważalnej hiperbolizacji („[...] w rzęsistym deszczu ognia wrzeszczą świerszcze; strąki nasion eksplodują cicho jak koniki polne”). Rzeczywistość w takiej postaci podlega zupełnie innym prawom, jest wręcz nieokiełznana, tętniąca życiem: „[...] babska bujność sierpnia wyolbrzymiała w głuche zapadliska ogromnych łopuchów, rozpanoszyła się płatami włochatych blach listnych, wybujałymi ozorami mięsistej zieleni”.