Świat przedstawiony w utworze jest niepokojący. Chociaż natura zdaje się bujna, na co wskazuje mnogość owoców czy kłosów, to pojawiają się elementy, które zaburzają pozornie sielankowy obraz (”[...] suną drapieżnie w mrok”, „głowa obcięta strasząc jak krzyk”). W świecie tym życie łączy się ze śmiercią oraz grozą wojny: „Kwiaty to krople miodu - tryskają / ściśnięte ziemią, co tak nabrzmiała, / pod tym jak korzeń skręcone ciała”. Z kolei ludzie nieustannie cierpią - muszą być czujni, a dodatkowo zatracają swoje człowieczeństwo. Rzeczywistość jest bowiem brutalna, okrutna, zanikają podstawowe wartości moralne, każdy walczy o przetrwanie. Zniszczenie ma wymiar nie tylko metaforyczny, lecz także dosłowny - na co wskazują rumowiska.