W utworze Jana Lechonia występuje liryka bezpośrednia. Świadczą o tym zwroty w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Osoba mówiącą to prawdopodobnie poeta, który wyznacza sobie rolę przywódczą - „Ja tobie rozkazuję! [...]”. Nawołuje do tego, aby zaprzestać rozpamiętywania przeszłości oraz tradycji, a skupić się na teraźniejszości. Podmiot liryczny wypowiada się w bardzo emocjonalny sposób i wydaje się być wewnętrznie rozdarty, o czym świadczyć może to, że odrzuca on tradycję, jednak ciągle o niej mówi. Tak samo jest z Polską - nie chce jej widzieć, a wciąż ją przywołuje.

Poglądy w wierszu można częściowo utożsamić z podejściem samego poety do spraw narodowych. Lechoń w swojej twórczości mierzył się z wielką literaturą ojczystą, podejmując temat Polski i jej sytuacji po odzyskaniu niepodległości. Pisarz głosił tezę, że konieczne jest, aby artyści odeszli od zagadnień dotyczących spraw narodowych oraz tradycji. Sam jednak chętnie w swoich utworach powracał do tej tematyki.