a) Wyspiański przedstawił Łukasińskiego w momencie jego wywiezienia z Warszawy, po którym został uwięziony w Twierdzy Szlisselburskiej. Świadczy o tym treść didaskaliów: „ślepy / w łachmanach, w kajdanach na nogach i rękach / wchodzi / prowadzony przez straż”. 

 

b) Książę określa więźnia mianem „perły”, „klejnotu”, „Prometeusza polskiego”. Słowa bohatera wskazują na szacunek względem więźnia, który jest niezłomny. Podkreślają także duchową rolę skazanego. Odwołanie do mitologicznej postaci akcentuje bowiem oddanie Łukasińskiego rodakom, jego głęboką miłość oraz skłonność do poświęcenia w imię najwyższych wartości. Jego postawa ulega w ten sposób również uwzniośleniu. 

 

c) Więzień zostaje wyprowadzony z lochu. Wywołuje to skojarzenia z cyklicznością zmian zachodzących na świecie oraz powrotem Kory z krainy zmarłych. Fakt ten oraz gorliwa modlitwa, w której prosi Boga o wytrwałość dla walczących, sugerują odrodzenie narodu oraz nadzieję na nową rzeczywistość. Tym samym bohater staje się symbolem życia oraz wiary, niezłomności narodu, który potrafi przezwyciężyć śmierć.