Miejsca wydarzeń przedstawionych w wierszu pt. Przemiany Bolesława Leśmiana to las, łąka i pola. Pod osłoną nocy, która nadaje utworowi nastroju tajemniczości, odbywają się metamorfozy chabrów, maku, jęczmienia i człowieka. Pierwsza z przemian dokonuje się w lesie, podczas burzy. Chabry poprzez „suchą błyskawicę” zostają złączone z oczami sarny. Od tego momentu są ze sobą zintegrowane: „A one, łeb jej modrząc, mknęły po sarniemu”. Zwierzę zaczyna widzieć w inny sposób, „po chabrowemu”. Druga strofa przedstawia krwawą metamorfozę maku w koguta ze „szkarłatnym grzebieniem”. Następnie dochodzi do przemiany jęczmienia. Staje się on jeżem, który „[...] skomlał, i na kwiaty boczył się i jeżył”. Ostatnia strofa jest pewnym podsumowaniem, ukazaniem refleksji podmiotu lirycznego. Zastanawia się on, czy również przeszedł transformację. Zagubiony i niepewny swojego położenia człowiek ma wrażenie, że także tej nocy uległ przeistoczeniu.