Tytuł utworu sugeruje podobieństwo zachodzące między cieniami i kwiatami w chwili zmierzchu. Potęguje tajemniczy, nastrój wynikający ze złączenia tych dwóch elementów. Podkreśla przy tym ich eteryczność oraz nietrwałość. Sam zaś wiersz opisuje korowód cieni i duchów, stanowi pejzaż duszy podmiotu lirycznego. W utworze pojawia się także motyw księżycowej łodzi oraz przemijania, co wpływa na atmosferę niesamowitości.