Za prolog można uznać fragment:

Patrzcie. Rok dziewięćsetny. Już żyrandol gorze

Nad przepełnioną salą w Krakowie teatru.

Błyszczy czerwień foteli i złocone loże

I słychać podniesiony gwar amfiteatru.

Znany krytyk niedbale zasiadł w rzędzie pierwszym:

"Wyspiański! co za nuda! Trzy godziny wierszy!"

 

Powoli światła gasną, scena się otwiera.

I zaczyna się wielka, tragiczna premiera. 

 

Prolog kreuje podniosły, poważny nastrój. Wiąże się on również z niespokojnym oczekiwaniem na rozpoczęcie sztuki.