Na podstawie sformułowań zawartych w drugiej zwrotce można stwierdzić, że ludzka natura jest złożona i wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że czeka go śmierć. Powoduje to ogromny smutek („wieczny smutek duszy”). Z drugiej jednak strony ludzie pragną doświadczać radości, dążą do szczęścia i miłości („wieczna rozkosz ciała”).