a) Tytanizm to postawa człowieka, który podejmuje ogromny wysiłek, charakterystyczny dla tytanów. Tytani to mitologiczni bogowie o fizjonomii olbrzymów. 

Tytanizm obecny w sonecie to postawa odrzucającą wszystko, co zwyczajne, pełne słabości i pokory. Objawia się dumą, poczuciem ogromnej mocy i sprawstwa. Podmiot liryczny szczególnie upodobał sobie towarzystwo żywiołów, wśród których czuje się niczym bóg o nieograniczonych możliwościach: 

„Znalazłem siebie w wichrów rozuzdaniu ślepem,
W ryku gromu, co wstrząsa oceanów łożem,
W błyskawicy, co pomrocz rozdziera północną!”.

To dzięki nim nabrał potężnej mocy, dzięki której świat stoi przed nim otworem. Co najważniejsze, nikt i nic nie może już mu zagrozić:

„Teraz jestem bezbrzeżnym, wolnym, dzikim stepem!
Teraz jestem huczącym, rozpętanym morzem
I burzą gwiezdnych wirów potężną, wszechmocną!”.

 

b) W wierszu Leopolda Staffa widać wyraźnie Nietzscheańską koncepcję nadczłowieka, a więc istoty, która charakteryzuje się przede wszystkim wolnością, niezależnością, siłą i hartem ducha, zbliżając się tym samym do bóstwa. Widać to wyraźnie dzięki wyznaniu podmiotu lirycznego, który mówi wprost o tym, że zdławił w sobie wszystko, co było w nim „trwożne, poddańcze, pokorne”. Końcowa część utworu pokazuje jego poczucie nieograniczonej mocy oraz sprawstwa. Jego potęga jest nieograniczona, sam zaś wydaje się tworem nieokiełznanym, podobnie jak żywioły, z których czerpie swoją moc.