Kościół w życiu społeczności wiejskiej pełni bardzo ważną funkcję. Nie tylko odwołuje się do sfery sacrum, ale i budzi w sercach mieszkańców Lipiec wyższe potrzeby duchowe, zarówno te religijne, jak również estetyczne. Kościół i związane z nim obrzędy współtworzą mityczny czas opowieści, oparty na cykliczności i powtarzalności obrzędów. Dzięki temu czasoprzestrzeń lipiecka nabiera uniwersalności, staje się symboliczna i ponadczasowa. Każdy mieszkaniec wsi celebruje niedzielę jako dzień wolny od ciężkiej, fizycznej pracy. Od samego rana chłopi myją się, czeszą i stroją w pochowane w skrzyniach odświętne, wielobarwne ubrania. To okazja do odpoczynku, integracji oraz załatwiania prywatnych spraw.

W Kościele widać wyraźną hierarchię osób żyjących na wsi. Tuż przy samym ołtarzu stoją najwięksi gospodarze i wójt. Z tyłu, w przedsionku świątyni jest miejsce dla osób żyjących z pracy na obcym garnuszku, takich jak kaleki Kuba. Ksiądz zdaje się być ponad wszystkimi mieszkańcami ziemi. W ich oczach należy on już do sfery sacrum, jako głos i ręka Boga. Przechadzającemu się po polach kapłanowi wszyscy padają do stóp, tak samo reaguje Kuba, który przynosi na plebanię ptaki. Jest oszołomiony bogactwem plebanii, przyjaznym nastawieniem księdza oraz jego szczodrością. Kontakt z nim uskrzydla i uszczęśliwia biednego weterana wojennego, stając się największą nagrodą za trudy życia.