Jacek Kuroń (1934-2004) był historykiem i politykiem, a także działaczem ruchu opozycyjnego w okresie PRL-u.  Już w okresie studiów poświęcił się w pełni krytyce ustroju komunistycznego. Angażował się w działalność drugiego obiegu, którego punktem kulminacyjnym było napisanie wraz z Karolem Modzelewskim "Listu otwartego do członków PZPR", w którym opisali konflikt między władzą a klasą robotniczą. Trafił za to do więzienia w 1965 roku. Po odbyciu dwuletniej kary Kuroń powrócił do działalności opozycyjnej. Wszedł w szeregi grupy studentów nazywanych "komandosami", organizował manifestacje przeciw zdjęciu "Dziadów" w reżyserii Kazimierza Dejmka. Był jednym z współzałożycieli Komitetu Obrony Robotników w 1976 roku. Angażował się praktycznie w każdy przejaw opozycji demokratycznej, począwszy od ruchów studenckich (sprawa Stanisława Pyjasa), przez drugi obieg (założyciel Towarzystwa Kursów Naukowych), a skończywszy na udziale w ruchach społecznych innych krajów (Karta 77). W 1980 roku podczas protestów robotniczych na Wybrzeżu zorganizowano w jego mieszkaniu ośrodek zbierania informacji, które za pośrednictwem Radia Wolna Europa przekazywano na Zachód. Został doradcą Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność", a w 1981 r. powołano go do Krajowej Rady Porozumiewawczej. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany. Zwolniono go z więzienia w wyniku amnestii z okazji 40-lecia PRL. W następnych latach wzywał do polityki małych kroków, które miały doprowadzić do wielkich celów. Uczestniczył w niektórych poufnych spotkaniach w Magdalence koło Warszawy i brał udział w negocjacjach kompromisu 1989 roku.