Osoba mówiąca w wierszu "żal" jest człowiekiem doświadczonym i podeszłym w latach: "głowę która siwieje a świeci jak świecznik". Ujawnia się w sposób bezpośredni, stosując formy czasowników 1. osoby liczby pojedynczej i mnogiej oraz odpowiednich zaimków, np. niosę, zapytamy się, nas, będę strzelał, ja. Taka konstrukcja podmiotu lirycznego świadczy o tym, że raz wypowiada się on w swoim imieniu ("głowę [...] niosę po dnach uliczek"), następnym razem utożsamia się z innymi ludźmi ("ja śpiąca pośród jaskrów") lub wypowiada w imieniu całej społeczności ("zapytamy się wzajem ktoś zacz").