Leopold Staff w wierszu "Wysokie drzewa" ukazuje impresjonistyczny obraz  tytułowych drzew na tle zachodzącego słońca i nad wodą, w której odbijają się jeszcze ostatnie blaski dnia. Oprócz odczuć wzrokowych ("pawich barw blaskiem") osoba mówiąca doświadcza opisywanego krajobrazu innymi zmysłami: węchem ("zapach wody") i słuchem ("strzygą ciszę"). Przeżywa zachwyt nad pięknem natury, czuje zapach wody i słyszy muzykę polnych świerszczy, po której zapada cisza i ciemność.