Środki stylistyczne użyte w wierszu:

- metafora ("[...] myśli gonią,") - przedstawienie stanu psychicznego osoby mówiącej;

- epitety ("drewnianej, zimnej odzieży?"; "[...] bezdennie nowa,") - budowanie nastroju rozpaczy, stworzenie kontrastu między życiem i śmiercią;

- personifikacja (" [...] myśli gonią,"; "[...] biegną me myśli [...]") - ukazanie stanu psychicznego podmiotu;

- apostrofa ("Jakże ci [...]"; "[...] cię jeszcze zobaczyć") - potęgowanie rozpaczy za zmarłą córką;

- pytania retoryczne ("A jak [...] / dźwignąć się [...] / żeby cię [...] zobaczyć / przez chwilę?") - budowanie nastroju żalu;

- porównanie ("Widzę cię [...] / jak Firlejównę [...]") - podkreślenie kulturalnego obycia osoby mówiącej;

- anafora ("Jeszcze [...] / jeszcze [...]") - podkreślenie zagubienia podmiotu w nowej sytuacji;

- wykrzyknienie ("[...] biegną me myśli po nią!") - potęgowanie rozpaczy osoby mówiącej; 

- rymy żeńskie, niedokładne, naprzemienne - upodobnienie do Trenów Kochanowskiego;

- przerzutnie - przedstawienie chaosu myślowego podmiotu.