Jak mówi o bohaterze w przeważającej części wiersza? -> Osoba mówiąca w przeważającej części wiersza do opisu bohatera stosuje formy rodzaju męskiego. Nie mówi wprost, kim ta postać jest. Przypuszcza (na podstawie obserwacji ludzi zgromadzonych wokół chatki), że umierający Pułkownik to stary, zasłużony dowódca. Wskazuje też na to czynności, jakie wokół konającego są wykonywane. Bohater chce pożegnać się z koniem i rynsztunkiem, wręcza się mu symbole religijne. Opis sytuacji przepełniony jest patosem.

 

Kiedy ujawnia jego tożsamość? -> Tożsamość bohatera zostaje ujawniona w ostatniej strofie utworu. Osoba mówiąca jest zdziwiona, że zmarły nie jest starym zasłużonym żołnierzem, ale kobietą. Z dumą (za pomocą wykrzyknienia) przedstawia poległą.

 

Dlaczego? Jaki osiąga efekt? -> Opisując bohaterkę jako mężczyznę, Mickiewicz wprowadza nastrój tajemniczości. Nie ujawnia od razu, kim jest człowiek, dla którego zgromadziło się tak wielu ludzi. Osoba mówiąca poznaje prawdziwą tożsamość postaci dopiero wtedy, gdy inni ludzie wchodzą do chatki. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik staje się świadkiem wydarzenia. Wszelkich szczegółów dowiaduje się tak, jak miałoby to miejsce w rzeczywistości. Autor tworzy więc napięcie i zaskakuje odbiorcę.