Przykładowe rozwiązanie:

Człowiek renesansu nie postrzegał Boga jako surowego sędziego, lecz dobrego, łaskawego ojca i architekta. Akcentowano fakt, iż Pan stworzył wspaniały świat oraz obdarzył ludzi licznymi dobrodziejstwami. W owej epoce stosunek do Stwórcy charakteryzował się przede wszystkim ufnością, podziwem, wdzięcznością. Pojawiło się przekonanie, iż Bóg znajduje się wszędzie, a ludzie mogą rozwijać się duchowo, zmierzając w kierunku istot boskich. Uznano, że człowiek otrzymał od Pana potencjał do wykorzystania. Stwórca obdarzył go intelektem i pozwolił na samodzielne działanie - przede wszystkim na poznawanie świata i wiodące ku doskonałości tworzenie.