W wierszu pt. "Oda do rozpaczy" Jan Twardowski stawia tezę, że rozpacz jest potrzebna w życiu człowieka. Na poparcie swej tezy wymienia następujące argumenty:

• rozpacz jest potrzebna do zachowania duchowej równowagi ("byłbym stale uśmiechnięty jak prosię/ w deszcz")
• jest jednym z warunków człowieczeństwa ("wpadłbym w cielęcy zachwyt/ nieludzki")
• nadaje człowiekowi głębi, znaczenia ("okropny jak sztuka bez człowieka")
• jest oznaką dojrzałości, pomaga przygotować do rzeczy ostatecznych, w tym do śmierci ("niedorosły przed śmiercią")
• umożliwia łączność z drugim człowiekiem, współistnienie, współodczuwanie ("sam obok siebie").

 

Utwór w sposób pośredni podejmuje tematykę sensu cierpienia, nawiązując tym samym do "Księgi Hioba". Przy pomocy metaforycznych wyliczeń pokazuje on, że rozpacz jest nieodłącznym elementem człowieczeństwa, przygotowującym człowieka do dojrzałej wiary.