Utwór rozpoczyna się apostrofą skierowaną do Boga. Podmiot liryczny głosi jego chwałę ze względu na wielkość i piękno powstałego świata. W dalszej części osoba mówiąca zwraca się kolejno do najważniejszych elementów stworzonej rzeczywistości. Każdy z wydzielonych w ten sposób segmentów rozpoczyna się słowami: "Pochwalony, bądź, mój Panie [...]" i podkreśla wyjątkowość świata. Powtórzenie to nadaje swoisty rytm dzieła, ponadto dobitnie akcentuje wielkość Boga i należną mu cześć. Podmiot liryczny wymienia kolejno upersonifikowane pojęcia: Słońce, Księżyc, gwiazdy, Wiatr, Wodę, Ogień, Ziemię. Zdaje się więc rozpoczynać od tego, co najwyżej, by ostatecznie przedstawić elementy najbliższe człowiekowi. Zabieg ten odzwierciedla pewną perspektywę, która dąży do skupienia się na istocie ludzkiej oraz jej otoczeniu. Następnie osoba mówiąca głosi pochwałę ludzi miłosiernych i dążących do pokoju oraz samej Śmierci. Po tych słowach następuje błogosławieństwo bogobojnych oraz wezwanie do głoszenia chwały Pana.